X
تبلیغات
سلامت چشم - ضعیفی چشم

سلامت چشم

refraction در کودکان

در بررسی بچه‌های کوچک و اافراد بزرگسال که نمی توانند با ما همکاری داشته باشند ارزیابی‌های آبجکتیو ضرورت دارد. در این موارد می‌توان از رتینوسکوپ استفاده کردو تکنیک سایکلوپلژیک در کودکان به عنوان اولین تکنیک در نظر گرفته می‌شود. اما باید به خاطر داشت که استفادۀ همیشگی از قطره باعث اضطراب کودک می‌شود و نتیجۀ آن کاهش همکاری کودک در جلسات بعدی معاینه خواهد بود.

بنابراین سعی می‌کنیم استفاده از دارو را تا جایی که امکان دارد کاهش دهیم. در اکثر نوزادان زمانیکه معاینات روتین غیر قابل اجرا باشد می‌توان به وسیلۀ رتینوسکوپی دور و موهینورا نتایج قابل قبولی را بدست آورد.

 

رتینوسکوپی سایکلوپلژیک:

 

سایکلورفرکشن زمانی اندیکاسیون پیدا می‌کند که :

1-     استرابیسم وجود داشته باشد

2-     آمبلوپی وجود داشته باشد

3-     آنیزومتروپی وجود داشته باشد

4-     هایپروپی زیادی در کودک کوچکتر از دو سال با استفاده از رتینوسکوپی موهینورا مشخص شده اشت.

5-     عیوب انکساری بالا از هر نوع که در این حالت عینک تجویز می‌شود. )معمولاً با استفاده از رتینوسکوپی موهینورا و رتینوسکوپی دور نتایج ضعیفی بدست می‌آید. مثلاً رفلکس رتینوسکوپ دائماً تغییر می‌کند و یا مردمک کوچک است که نشان دهندۀ تطابق زیاد باشد.(

6-     Lag تطابقی زیاد باشد

به خاطر وضعیت تطابقی چشم که با تغییر فیکاسیونی تغییر می‌کند، رفرکشن به وسیلۀ سایکلوپلژیک برای کودکان لازم است.

سایکلوپلژی در مواردی نباید استفاده شود. سایکلوپلژی نابرابر یا ناکامل ممکن است گاهی اوقات خطا را افزایش دهد و عمق کانونی را کاهش دهد و نسبت  را تغییر دهدو گاهی نیز اثرات سمی و آلرژیک دارد. و بر مشکلات بیمار، والدین و دکتر می‌افزاید.

سایکلوپنتولات یکی از داروهای سایکلوپلژیکی است که مورد استفاده قرار می‌گیرد.به این ترتیب که دو قطره 5% (در کودکان)با فاصلۀ 5 دقیقه و یا در اکثر موارد یک قطره 1% (در افراد بزرگسال).

اگر حداکثر میزان بازشدن مردمک مدنظر باشد برای معاینات فوندوس می‌توان از قطره سایکلوپنتولات به همراه فنیل افرین 25% استفاده کرد.

 

+ نوشته شده در  Sun 29 Jul 2012ساعت 11:31 PM  توسط مهرداد تیموری  | 

اپتومتری

اپتومتری یکی از 2 رشته ی مرتبط با معاینات و درمان مشکلات چشمی می باشد که اولین مرحله از معاینات طبی مسائل مرتبط با چشم محسوب می شود. امروزه فقط 4 دانشگاه در کشور ایران اپتومتریست تربیت می کند که در بخشهای مختلف بیمارستانها مشغول به ارائه خدمات معاینه چشمی و تست های پاراکلینیکی از جمله OCT, VEP, FA, HRT, Ascan, Bscan  و ... می باشند. طبق آیین نامه وزارت بهداشت جمهوری اسلامی ایران تخصص اپتومتریست ها در زمینه معاینه چشم و رفع ضعف های انکساری آن توسط عینک و یا لنز، درمان انحرافات چشمی به سبک vision therapy، تنبلی چشم، قرمزی و بیماری های  anterior segment و تشخیص اختلالات چشمی که نیاز به جراحی دارند و ارجاع  به همکاران با تخصص مربوطه، می باشد.

+ نوشته شده در  Fri 27 Jul 2012ساعت 8:10 AM  توسط مهرداد تیموری  | 

آمبلیوپی با منشا عیوب انکساری

این نوع آمبلیوپی نتیجه عیب انکساری زیاد، بدون اصلاح  مناسب است. گاهی میزان عیب انکساری دو تا چشم برابر است (isoametropic) و یا تفاوت قابل ملاحظه ای بین دو چشم(anisometropic) وجود دارد، که هردو این موارد می تواند منجر به آمبلیوپی شود.

      I.          آمبلیوپی با منشا عیب انکساری برابر (Isoametropia):
حالتی است که در هر دو چشم میزان عیب انکساری تقریباً برابر باشد (تا یک دیوپتر اختلاف جزو این گروه است) که معمولا کمبود دید دو طرفه است و می تواند مربوط به نزدیک بینی(بیش از 8 دیوپتر)، دوربینی(بیش از 5 دیوپتر)، آستیگماتیسم(بیش از 2.5 دیوپتر) ویا ترکیبی از اینها می باشد.
اگر آمتروپی نسبتاً بالایی در هر دو چشم وجود داشته باشد و قبلاً تصحیح نشده باشد، باعث می شود که  تصاویر تیره ای  به طور مداوم بر روی رتین هر دو چشم تشکیل شود که ممکن است منجربه آمبلیوپی در هر دو چشم شود. اگر این افراد بعد از آمبلیوپ شدن، تصحیح شوند، با بهترین عینک تجویزی در لحظات اولیه دید پایینی دارند ولی بعد از مدت نسبتاً طولانی که از عینک خود به طور کامل استفاده کنند(بین 2 الی 3 ماه) دید چشمانشان مرتباً بهتر خواهد شد و اگر در سن زیر شش سال تصحیح انکساری انجام بگیرد، احتمال اینکه دید کودک به حد نرمال ( 20/20 ) برسد، بسیار زیاد است.
البته همراه با زدن عینک تمرینات چشمی و یا به عبارتی active therapy نیز موثر می باشد، که باعث سرعت بخشیدن به بهبود بینایی فرد می شود. در صورتی که دید دو چشم به طور یکسان افزایش یابد نیازی به اکلوژن نیست.

     II.          آمبلیوپی با منشا عیوب انکساری نابرابر  یا Anisometropia:
 وقتی اختلاف رفرکشن بین دو چشم زیاد باشد، آمبلیوپی آنیزومتروپیک در چشمی که آمتروپی بیشتری دارد رخ می دهد. تصور می گردد که این حالت به علت فقدان عملکرد دید مرکزی به خاطر ساپرشن فوه آیی به مدت طولانی در چشمی است که دارای عیب انکساری بالاتر می باشد، بنابراین نمو نوروفیزیولوژیک چشم معیوب پیشرفت نمی کند. معمولا هرچه میزان تفاوت عیب انکساری بین دو چشم بیشتر باشد، آمبلیوپی عمیقتری ایجاد خواهد شد.
گاهی حتی یک دیوپتر آنیزومتروپی و یا کمتر از آن نیز می تواند باعث این ساپرشن مرکزی شود، زیرا تصویر تار به علت جلوگیری از اغتشاش بایستی که حذف شود، بر خلاف نوع ایزومتروپیک در نوع آنیزومتروپیک کاهش حدت بینایی همیشه یک طرفه است و احتمال وجود این نوع آمبلیوپی خیلی بیشتر از انواع دیگر است.
  در افراد هایپروپ با وجود یک دیوپتر اختلاف بین دو چشم احتمال ایجاد آمبلیوپی است در حالی که در افراد مایوپ برای ایجاد آمبلیوپی حداقل باید تفاوت بین دو چشم  3-4 دیوپتر باشد.
در شرایطی که میزان آنیزومتروپی افراد مایوپ کمتر از 3 دیوپتر باشد، از چشمی که شماره بیشتری دارد برای دیدن فاصله نزدیک و از چشمی که شماره کمتری دارد برای دیدن فاصله دور استفاده می کنند، در نتیجه تصاویر تقریبا واضح در هر دو چشم  احتمال ایجاد آمبلیوپی را کاهش می دهد. ولی افرادی که آنیزومتروپی هایپروپیک دارند، به خاطر اینکه از چشمی که شماره کمتری دارد برای تمام فواصل استفاده می کنند، چشمی که هایپروپی بیشتری دارد اصلا تصویر واضحی دریافت نمی کند لذا احتمال آمبلیوپ شدن آن بسیار بالاست.
 درمان این نوع آمبلیوپی با تصحیح اپتیکی مناسب برای ارائه یک تصویر واضح روی فوه آ و سپس اکلوژن تراپی انجام می شود.
 Potentially Amblyopiogenic Refractive Errors

Isoametropia Diopters:
   Astigmatism >2.50 D
   Hyperopia >5.00 D
   Myopia >8.00 D

Anisometropia Diopters"
    Astigmatism >1.50 D
    Hyperopia >1.00 D
Myopia >3.00 D    
+ نوشته شده در  Tue 10 Jul 2012ساعت 1:0 PM  توسط مهرداد تیموری  | 

انتخاب فریم برای کودکان

هنگام انتخاب فریم برای کودکان، بی خطر بودن و امنیت کودکان باید اولین دغدغه باشد. کودکان همواره کارهای غیرقابل پیش بینی و خطرناکی انجام می دهند و عینک کودکان می تواند خطر بیشتری را فراهم کند. برای کودکان فریم کوچک بهترین انتخاب نیست، زیرا شکل نیز برای کودکان مهم است. فریم بچه ها باید محکم باشد، باید بررسی شود که مواد سازنده ی فرم ها سخت و مقاوم باشد.. شیارهای لنزها باید عمیق باشد تا لنزها محکم تر درون فرم ها قرار گیرند.

توصیه می شود از فریم های با بند نایلونی پرهیز شود زیرا این بند نازک، لنز را با مقاومت کافی در برابر افتادن ناگهانی نگه نمی دارد. یک فریم با کیفیت تا هنگامی که کارایی داشته باشد، فریم مناسبی است و هنگامی که به فریم ضربه وارد شود و باعث شود که لنز براحتی بلرزد و یا فرم به یک سمت بینی منحرف شده باشد، بایستی جهت تعمیر به اپتومتریست مراجعه شود و یا اینکه  در صورت لزوم از فریم جدیدی استفاده شود.

توجه شود که لنزهای پلی کربنات و لنزهای trivex لنزهای انتخابی خوبی برای کودکان است. افزایش امنیت بدون وزن اضافی شرایطی ایجاد کرده که تمایل به لنزهای پلی کربنات گسترش یابد.

بطور خلاصه کودکان به لنزهای با مقاومت بیش تر در برابر ضربه نیاز دارند. هردو نوع لنز پلی کربنات و trivex برای محافظت از چشم کودکان در برابر پرتو فرابنفش بدون صرف هزینه زیادی مفیدند. چشم کودکان نسبت به بزرگسالان نور بیش تری را از خود عبور می دهد. نور فرابنفش شروع به عوارضی در زندگی می کند که با افزایش این شرایط به دلیل تخریب لایه ازون، شروع به محافظت از هر سنی زود نخواهد بود.

+ نوشته شده در  Tue 10 Jul 2012ساعت 12:36 PM  توسط مهرداد تیموری  | 

انتخاب فرم برای افراد مایوپ با قدرت زیاد

فردی که از لنزهای منفی با قدرت زیاد استفاده می کند بایستی چندین فاکتور زیبایی را در هنگام فیت عینک مورد توجه قرار دهد.

اندازه:

ملاحظه اندازه شامل اجتناب از انتخاب فرم هایی با لنزهای خیلی بزرگ است چون لبه ی لنز ضخیم تر از مرکز می باشد. در صورت امکان از فرم های با گوشه های گرد شده استفاده شود. از انتخاب فرم های پهن تر از صورت و ناحیه گیجگاهی فرد باید جلوگیری شود، چون لنز منفی با قدرت زیاد باعث می شود که اطراف صورت فرد از پشت لنزها باریک بنظر برسد.

از decentration  بیش از حد باید جلوگیری شود که باعث می شود لبه ی داخلی یا خارجی کلفت تر از لبه ی دیگر باشد. یک پیشنهاد این است که از پل بینی پهن تر و اندازه چشمی کوچکتر استفاده شود. پدهای قابل تنظیم نیز از دیگر ضروریات فرم انتخابی برای این افراد می باشد.

مواد سازنده لنز:

 در پلاستیک CR-39 با ضریت شکست پایین لبه های لنز ضخیم تر هستند. استفاده از ماده ای با ضریب شکست بالا برای لنز باعث کاهش ضخامت لبه ی لنز می شود. لنزهای پلاستیکی با ضریب شکست بالا بدلیل فاکتور وزن بهتر از شیشه با ضریب شکست بالا خواهد بود. لنزهای پلاستیکی با ضریب شکست بالا انتخابی عالی برای لنزهای منفی با قدرت زیاد می باشند. لنزهای پلی کربنات که مزیت های وزن و ضخامت لبه ها را دارند نیز پیشنهاد می شوند. لنزهای پلی کربنات بدلیل سختی و فشردگی بالا می توانند با ضخامت مرکزی نازکتر ساخته شوند. به عبارت دیگر لبه ها نیز نازکترند. حتی اگر لنز پلی کربنات همان ضخامت مرکزی لنز پلاستیک CR-39 معین را داشته باشد، بازهم لبه ی لنز پلی کربنات نازکتر از CR-39 خواهد بود. این به این دلیل است که پلی کربنات یک ضریب شکست(1.586) بالاتر از لنز CR-39 (1.498) دارد.

انعکاسات، انحنای پایه و تراش لنز:

 انعکاسات، انحنا و تراش نکات اضافی هستند که بررسی می شود. تراش وسیع و پهن (یعنی لبه ی لنز پهن باشد) باعث می شود رینگ های انعکاسی بیشتری داشته باشیم زیرا این ها انعکاسات لبه ی لنز هستند. استفاده از یک تراش مخفی استاندارد  مشکل را کاهش می دهد. لبه ی لنز منفی با قدرت زیاد کمتر میتواند جلب توجه کند اگر از لبه ی خمیده و سیقل داده شده(rolling) استفاده شود. این گونه لبه ها بخصوص برای فرم های فلزی و یا پلاستیکی نازک مناسب هستند. لبه ی خمیده با لبه ی گرد و یا صاف متفاوت است. که یک ظاهر مناسب به لنز می بخشد که باعث می شود ضخامت لبه ی لنز کمتر به نظر برسد.


+ نوشته شده در  Tue 10 Jul 2012ساعت 12:29 PM  توسط مهرداد تیموری  | 

انتخاب فرم برای لنز مثبت با قدرت بالا

اندازه و ضخامت:

اندازه و ضخامت در افراد با شماره مثبت بالا دو فاکتور قابل ملاحظه هستند. در اینگونه افراد نباید لنز پهن مورد استفاده قرار گیرد زیرا هم باعث وزن زیاد عینک می شود و هم ضخامت مرکزی را افزایش می دهد. لنزهای مثبت بالا چشم های افراد را از پشت عینک بزرگ نشان می دهند. هنگامی که اندازه ی لنز افزایش یابد، متناسب با آن ضخامت مرکزی نیز افزایش می یابد که سبب می شود مشکل بزرگنمایی بیشتر شود. اندازه ی چشم فقط تحت تأثیر ضخامت لنز نیست و تفاوت در اشکال فرم ها نیز تأثیر گذارند. دیامتر مؤثر یک لنز زمانی که لنز درفریم به صورت دایره ای یا تخم مرغی قوسی داشته باشد افزایش می یابد. بیشتر لنز های دایره ای یا تخم مرغی، پهن تر هستند. یک قاعده خوب برای تراش لنز برای افراد با نمره عینک بالا مانند مانند افراد کاتاراکته، اجتناب از فرم های با دیامتر مؤثر بیشتر از 2 میلیمتر بزرگتر از اندازه چشم می باشد.

تفاوت اندازه عمودی و افقی فریم:

تفاوت اندازه عمودی و افقی فریم یک فاکتور اضافی در انتخاب شکل فریم مناسب برای افراد با قدرت لنز بالاست. فریم های با قاب باریک (زمانی که تفاوت بین اندازه عمودی و افقی زیاد باشد) باعث می شود که لنز با قدرت مثبت بالا در رأس و لبه ها کلفت باشد. این موضوع سبب می شود که قدرت لنز از آنچه که هست بیشتر به نظر برسد. برای افراد با لنز مثبت بالا باید از انتخاب فرم هایی که تفاوت اندازه های عمودی و افقی آنها زیاد است اجتناب کرد.

 

مشخصات فرم

در مورد لنزهای مثبت با قدرت متوسط، مشخصاتی وجود دارند که می توان به عنوان برنامه های راهبردی پیشنهاد شوند اما در مورد افراد با شماره های مثبت بالا پیش شرط هایی وجود دارند که رعایت آنها الزامی است. فریم هایی برای افرد با شماره های مثبت بالا باید انتخاب شود که قابلیت نگهداری تنظیمات را داشته باشد. ساختمان سست فریم باعث می شود که لنزها به سمت پایین سر بخورند، این موضوع نه تنها باعث عصبانیت فرد می شود بلکه تأثیرات اپتیکی جدی نیز دارد که شامل:

1- تاری دید دور در نتیجه ی افزایش قدرت مؤثر لنز

2- میدان دید کوچکتر

3- افزایش بزرگنمایی اشیاء دیده شده توسط فرد

 4- افزایش اندازه ظاهری چشم های فرد

کاهش vertex distance باعث می شود دیگران چشم های فرد را با بزرگنمایی کمتری ببینند. بمنظور اینکه میدان دید افزایش یابد و بزرگنمایی کاهش یابد لنزهای با قدرت مثبت بالا باید نزدیک به چشم ها قرار گیرند، پس فریم انتخابی باید به گونه ای باشد که بتواند لنزها را نزدیک به چشم ها نگه دارد. البته مژه های فرد باید پشت لنزهای عینک صاف باشد و تحت فشار نباشد.

پدهای (nosepads ) قابل تنظیم همچنان که قدرت لنز افزایش می یابد از اهمیت بیشتری برخوردار می شود. فایده ی این تنظیم پذیری این است که اجازه اصلاح وضعیت عمودی فریم را به ما می دهد. این تنظیم پذیری اجازه می دهد که ارتفاع major reference point، ارتفاع bifocal و ارتفاع fitting cross لنزهای پروگرسیو بطور دقیق قابل تنظیم باشد. پد قابل تنظیم همچنین این اجازه را می دهد که فاصله ی لنزها از چشم ها قابل تنظیم باشد. این موضوع اجازه می دهد که قدرت انکساری عینک با دقت بیشتری جلو چشم ها قرار داده شود. درمورد لنز با قدرت زیاد اگر فاصله ای که لنز از چشم دارد در فیت عینک با فاصله ی لنز از چشم در معاینه چشم متفاوت باشد، نتیجه ی آن خطا در قدرت انکساری می باشد. به خاطر تغییر ورتکس دیستنس ایجاد شده، خطای آشکاری در قدرت اتفاق می افتد. برای مثال اگر یک لنز 15+ برای 12 میلیمتر ورتکس دیستنس بین قرنیه تا سطح خلفی لنز داشته باشیم و عینک در فاصله ی 17 میلیمتری فیت شود، لنز تقریبا 1.25+ قوی تر عمل می کند. پس واضح است که در مورد لنزهای با قدرت زیاد پدهای قابل تنظیم برای تغییر vertex distance به منظور جبران قدرت ضروری است.

+ نوشته شده در  Tue 10 Jul 2012ساعت 12:19 PM  توسط مهرداد تیموری  | 

انتخاب فریم برای عدسی progressive

فردی که از لنز progressive استفاده می کند به فریمی نیاز دارد که:

1) vertex distance کمی داشته باشد

2) pantoscopic tilt کافی داشته باشد

3) در قسمت nasal فریم، ارتفاع کافی وجود داشته باشد

یک vertex distance کم به دلیل ناحیه دید باریک کریدور حاصل شده به وسیله ی لنزهای پروگرسیو برای فواصل میانی و نزدیک، نیاز است. نزدیک شدن لنزهای پروگرسیو به چشم باعث پهن تر شدن ناحیه دید میانی و دید نزدیک در جلو  چشم می شود. استفاده از فریمی با pantoscopic tilt کافی کمک می کند که  نیمه پایین فرم به چشم نزدیک تر شود. این مسئله باعث می شود که زمانی که چشم ها برای دید نزدیک به سمت پایین می چرخند، پهنای میدان دید بیشتری برای مطالعه ایجاد می کنند.

اهمیت شکل فرم در لنزهای progressive بسیار زیاد است. اگر لنز قسمت nasal کوچکی داشته باشد، (محدوده پایین nasal کات شده باشد) مانند عینک خلبانی کلاسیک محدوده ی مطالعه کاهش می یابد. همچنین هنگامی که فرم راستای عمودی باریک داشته باشد، قسمت زیادی از محدوده ی دید نزدیک کاهش می یابد. فقط در صورتی که لنز progressive مخصوص برای اندازه ی فریم با راستای  عمودی باریک انتخاب شده طراحی شود، ممکن است از این کاهش جلوگیری شود. هر چند فریم های با یک راستای عمودی خیلی باریک انتخاب شده، کارایی خوبی برای لنزهای progressive ندارند.

یک فریم با شکل مناسب برای لنزهای progressive باید دارای ارتفاع کافی باشد و بریدگی زیادی در قسمت nasal وجود نداشته باشد. بهترین طرح فرم برای لنزهای ادیشن پروگرسیو این است که یک عمق عمودی زیاد در قسمت تحتانی و نیزال فرم دارا باشد. متأسفانه سلیقه و کارایی همیشه با هم موافق نیستند..

گرد آوری: اپتومتریست ادریس شهامت

+ نوشته شده در  Mon 25 Jun 2012ساعت 10:2 PM  توسط مهرداد تیموری  | 

جراحی انکساری چشم

چه روشی برای اصلاح انکساری چشم مناسب است؟

پاسخ این سوال به شرایط زندگی شما و وضعیت چشمانتان دارد و باید با توجه به شرایط خود، جهت انتخاب بهترین روش درمانی با اپتومتریست و یا افتالمولوژِیست مشورت کنید.

روشهای جراحی انکساری چشم:

1)LASIK یا laser-assited in situ keratomileusis

لیزیک، تلفیقی از جراحی میکروسکوپی و لیزر eximer است که جهت اصلاح نزدیک بینیُ، دوربینی و آستیگماتیسم به کار می رود. با استفاده از یک وسیله تخصصی به نام microkeratome، یک لایه بسیار نازک از قرنیه را برش داده می شود و سپس لیزر eximer به سطح زیرین این لایه تابانده می شود و مجدداً لایه برش داده شده در محل اولیه ی خود رار می گیرد. در این نوع از جراحی هیچ نوع بخیه ای لازم نیست.

۲)EPI LASIK

اپی لیزیک نیز جزء اعمال جراحی سطحی قرنیه است و اپی تلیوم قرنیه(سطحی ترین لایه قرنیه) در پایان عمل حفظ می شود. اپی لیزیک برای افرادی به کار می رود که به دلیل نازکی قرنیه نمی توان در آنها از روش معمول LASIK استفاده نمود. در این روش از نوع خاصی از microkeratome به نام epikeratome استفاده می شود که لایه برش داده شده، فقط حاوی اپیتلیوم قرنیه  می باشد. همانند روشLASIK لیزر  eximer تابیده می شود و سپس لایه جدا شده در محل اولیه قرار می گیرد و در انتها جهت تسریع روند بهبودی از یک لنز تماسی به عنوان بانداژ شفاف در روی قرنیه استفاده می شود.

3) LASEK یا laser epithelial keratomileusis

در روش LASEK پزشک جراح از یک محلول الکلی جهت برداشتن لایه اپیتلیوم قرنیه استفاده می کند. سپس لیزر eximer بر روی قرنیه تابیده می شود و مجددا لایه اپیتلیوم در محل اولیه قرار می گیرد. در پایان از یک لنز تماسی به عنوان بانداژ جهت تسریع در بهبود استفاده می شود. این روش مزایای خاصی دارد که متناسب با قطر قرنیه بیمار اپتومتریست مشاور و یا جراح مربوطه تشخیص می دهد که کدام روش مناسب است.

4)PRK یا photorefractive keratectomy

در روش PRK لایه اپیتلیال قرنیه (خارجی ترین لایه ی قرنیه) برداشته می شود و با استفاده از لیزرeximer سطح قرنیه تراش داده می شود و به این ترتیب ضعف انکساری اصلاح می شود. در این روش جراح در شرایط استریل، خارجی ترین لایه ی قرنیه را جدا می کند. در درمان نزدیک بینی، جراح لیزر را به قسمت محیطی قرنیه می تاباند و در نتیجه انحنای قسمت مرکزی قرنیه افزایش یافته و قدرت همگرایی امواج را در چشم افزایش می دهد. جهت تعیین میزان انرژی اشعه مورد نیاز بر روی قرنیه، لازم است آستیگماتیسم و محور آن به طور دقیق مشخص گردد.

5)CK یا conductive keratoplasty

CK یک روش غیرتهاجمی است که جهت اصلاح دوربینی خفیف تا متوسط در افراد بالای 40 سال به کار می رود. در این روش، پزشک جراح از یک پروب نازک که مقادیر کنترل شده ای از امواج رادیویی را آزاد می کند، استفاده می نماید. در واقع به جای لیزر، این امواج بر روی قسمت های محیطی قرنیه تابانده می شوند و با ایجاد گرما در بافت باعث افزایش میزان انحناء در قسمت مرکزی و تشکیل تصویر واضح اجسام بر روی شبکیه می شود. CK برای بهبود دید نزدیک در پیرچشمی نیز کاربرد دارد.

6)Phakic IOL یا phakic intra ocular lens

لنز داخل چشمی برای افرادی که درجات بالایی از عیوب انکساری داشته و یا قرنیه ی بسیار نازکی دارند و با جراحی قرنیه قابل اصلاح نمی باشند، کاربرد دارد. این لنزها در قسمت های مختلف چشم قرار داده می شوند. دو نوع لنزی که امروزه کاربرد بیشتری دارد لنز Artisan و لنز ICL می باشد، که اولی در داخل اتاق قدامی و با استفاده از دو گیره بر روی عنبیه قرار می گیرد و لنز ICL در اتاق خلفی و بر روی عدسی طبیعی بیمار قرار داده می شود.

+ نوشته شده در  Thu 7 Jun 2012ساعت 9:59 AM  توسط مهرداد تیموری  | 

اصلاح انکساری چشم

عینک: آسانترین روش اصلاح ضغف انکساری چشم  عینک است. تعویض نمره عدسی آن به راحتی انجام می گیرد، برخی شیشه ها ی امروزی باعث محافظت چشم ها در مقابل اشعه ی مضر  خورشید نیز می شود. برای اصلاح پیرچشمی می توان از عینک های دوکانونی و تدریجی نیز استفاده کرد که قسمت پایین تر آنها برای مطالعه مورد استفاده قرار می گیرد.

لنزهای تماسی: در حال حاضر لنزهای تماسی متعددی در دسترس می باشند. انتخاب نوع مناسب از این لنزها بستی به نوع ضعف انکساری چشم و روش زندگی شما دارد. لنزهای تماسی و عینک باعث تصحیح تمرکز نور بر روی پرده شبکیه می شوند.

ویتامین ها، قرصها و ...:شواهد علمی کافی مبنی بر موثر بودن این روشها در بهبود نمره چشم وجود ندارد.

جراحی ضعف انکساری:

  1. LASIK
  2. EPI LASIK
  3. LASEK
  4. PRK
  5. CK   

-اکثر روشهای جراحی ضعف انکساری چشم با اصلاح انحنای قرنیه، باعث بهبود بینایی می شوند. در درمان نزدیک بینی، با انجام جراحی، انحنای قرنیه کاهش یافته و باعث تشکیل تصویر بر روی پرده شبکیه می شود. در جراحی دوربینی نیز دقیقا عکس این موضوع اتفاق می افتد. در آستیگماتیسم که انحنای قرنیه در یک جهت با جهات دیگر آن متفاوت است، جراحی باعث اصلاح انحنای قرنیه در محور استیگماتیسم می شود.

+ نوشته شده در  Thu 7 Jun 2012ساعت 9:5 AM  توسط مهرداد تیموری  | 

ضعف انکساری چشم

ضعف انکساری چیست؟

برای اینکه چشمان شما قادر به دیدن واضح اشیاء باشد، پرتوهای نور باید پس از انکسار توسط قرنیه و عدسی روی پرده حساس به نور که شبکیه نام دارد  و در قسمت ته چشم قرار دارد، متمرکز شوند. در نهایت این پرتوها توسط سلولهای گیرنده شبکیه به سیگنال عصبی تبدیل و از طریق عصب بینایی به مغز ارسال می شود. ضعف انکساری زمانی رخ می دهد که چشم شما پرتوهای نور را به طور مناسب و دقیق متمرکز نکند. بنابراین تصویری که دیده می شود تار خواهد بود. اگرچه ضعف انکساری جزئی از اختلالات چشمی می باشند ولی هیچگاه به عنوان بیماری در نظر گرفته نمی شوند.


انواع ضعف های انکساری

نزدیک بینی: در این اختلال، به دلیل طولانی تر بودن قطر قدامی-خلفی کره چشم و یا افزایش انحنای قرنیه، تصویر اشیاء جلوی پرده شبکیه تشکیل می شود و شما در مشاهده اشیاء به خصوص در فاصله دور دچار مشکل می شوید. این اختلال که اغلب ارثی می باشد معمولا در سنین 8 تا 12 سالگی تشخیص می شود، در دوران بلوغ با افزایش رشد، علائم آن تشدید می شود، در سنین بین 25تا40 سال تقریبا ثابت باقی می ماند. خطر مهم در این اختلال، به خصوص در نزدیک بینی شدید، retinal detachment (دیدن جرقه یا اجسام شناور در میدان بینایی از علائم بارز این بیماری است)است.


دوربینی: در این اختلال که ناشی از کوتاه بودن قطر قدامی-خلفی کره چشم و یا کاهش انحنای قرنیه می باشد، امتداد پرتوهای نور که مسئول تشکیل تصویر روی شبکیه هستند در پشت شبکیه به هم می رسد  بنابراین شما در دیدن اشیاء به خصوص در فاصله نزدیک دچار مشکل می شوید. این اختلال که مانند نزدیک بینی، اغلب ارثی می باشد با افزایش سن و کاهش قدرت انعطاف عدسی چشم تشدید می شود. نکته جالب اینجاست که بسیاری از افراد تا دهه سوم عمر خود متوجه این اختلال در چشم خود نمی شوند.


پیرچشمی: در سنین جوانی، عدسی چشم شما صاف و انعطاف پذیر بوده و قطر آن جهت دیدن اشیای دور و نزدیک به راحتی تغییر می کند. با شروع دهه چهارم عمر فرد عدسی سفت تر می شود و شما به راحتی قادر به مطالعه کردن و انجام کارها در فاصله نزدیک نیستید. این حالت پیر چشمی نامیده می شود که در غیاب سایر بیماری ها، یک حالت طبیعی تلقی می شود. ولی ممکن است همراه سایر اختلالات از قبیل نزدیک بینی، دوربینی و یا آستیگماتیسم باشد.


آستیگماتیسم: قرنیه مانند یک پنجره شفاف در جلوی چشم می باشد. قرنیه طبیعی صاف و گرد است(بخشی از کره) و اگر شما مبتلا به آستیگماتیسم باشید، میزان انحنای قرنیه در یک جهت بیشتر از سایر جهات می شود. در آستیگماتیسم، دید شما در فاصله دور و نزدیک، تار می شود. ممکن است که همراه آستیگماتیسم دوربینی یا نزدکی بینی هم وجود داشته باشد.


+ نوشته شده در  Thu 7 Jun 2012ساعت 1:18 AM  توسط مهرداد تیموری  |